We liggen nog maar net lekker in de gloeiend hete houten stoomcabine, als twee breedgeschouderde Olga’s in blauwwitte schortjassen en een wit hoofddoekje binnenkomen. Ze hebben elk een mandje met groene bladeren bij zich.
De ene Olga gebaart dat we om moeten draaien; we moeten op onze buik gaan liggen.
“Wat?” mompelt mijn beste vriendin.
“Geen idee”, murmel ik terug.
We wentelen gehoorzaam om.
Iets aait van m’n kruin tot aan m’n voetzolen.
“Hè, lekker”, denk ik nog en zucht eens diep.
*RATSJ*
“O holy f*ck!”
We krijgen ervan langs met berkentakken vol loof. Hoofd, rug, billen, benen, voeten.
*RATSJ*
We zijn in Sint-Petersburg, voor een decadent citytripje in februari.
— Koud, ja, maar ook heel sprookjesachtig, met de stijf bevroren Neva en de met sneeuw bedekte paleizen.
Na de voor de hand liggende trekpleisters (de Peter en Paulusvesting, de graven van de Romanovs, de Kerk van de Verlosser op het Bloed, de Hermitage, de Nevsky Prospekt, de Art-Nouveau warenhuizen...), de waanzinnig goede restaurants en de surrealistische cultuurschokken, dachten we dat het leuk zou zijn om op onze laatste dag een écht Russisch badhuis te bezoeken voor een dagje wellness.
Dus had Marion een goed aangeschreven banya niet te ver van ons hotel opgesnord.
Het was 2016; ik was zonder het te beseffen al zachtjes in de Grote Burnout van 2018 aan het afglijden. Op eerdere gezamenlijke citytrips hadden we veel meer samen dingen uitgezocht, maar in Sint-Petersburg vond ik elk idee goed en liet ik Marion alles uitzoeken.
“Ik geloof niet dat ik online kan reserveren...”
— Dat is ook lastig te zien, in het cyrillisch.
“En de telefoon nemen ze niet op. Maar ze hebben wel 5 sterren op Tripadvisor en op Google.”
“Nou, dan gaan we toch gewoon kijken, woensdag?”
Ik heb op deze trip de volle potentie van de Google Translate-app ontdekt, en programmeer voor vertrek een verzoek in. We hebben tijd, dus ik schud een compleet Nirvanaatje uit m’n mouw — ‘Here we are now, entertain us’:
“Massage + Facial + Manicure + Pedicure + Body Wrap. Is possible?”
Het meisje achter de balie, een cliché Russische pitspoes met geblondeerd haar, geplamuurd gezicht en twee centimeter lange rode nepnagels, pakt het agendaboek erbij en begint druk te bladeren. Eindelijk kijkt ze op:
“Three weeks.”
Marion en ik kijken elkaar aan.
“But we leave tomorrow.”
“O.”
Ze begint weer te bladeren. We wachten het rustig af.
“Tomorrow!” De rode nagel wijst naar iets dat we niet kunnen zien.
“But we leave early. In the morning.”
“O.”
De pitspoes aarzelt. Marion en ik overleggen wat.
“Misschien is het erg druk vandaag.”
“Laten we maar gaan, dan.”
En Marion draait zich om richting uitgang.
“Wait!”
De pitspoes verdwijnt naar achteren.
Na een minuut of vijf komt ze triomfantelijk terug.
“Is possible!” en ze maakt een groots gebaar richting kleedkamers.
“All of it?”
“Yes, is possible!”
We weten niet of we dit moeten geloven, maar we gaan het zien. In de kleedkamers verruilen we onze kleren voor een dunne badstoffen badjas en we wandelen verwachtingsvol het badhuis in.
Er is geen kip.
We staan een beetje uilig om ons heen te kijken, als Olga #1 tevoorschijn komt. Haar Engelse vocabulaire blijkt ongeveer twee woorden uitgebreider dan mijn Russische, maar handen en voeten werken ook. Ze gebaart naar de douches en de stoomcabine. Dus daar liggen we nu, doorgestoomd en afgeranseld.
“Ben je er nog?”
“Ja. Dat was... eigenlijk best wel lekker.”
*giechel*
“Zouden er hier camera’s hangen?”
*proest*
Olga #2 komt ons halen en wijst naar het ijskoude dompelbad.
“Eh... no, thanks.”
“Yes, yes! Is okay! Good for...” en ze tikt met haar vingers op haar hart.
Marion loopt al naar de rand.
“Nou, dan hebben we dat ook eens gedaan!”
Ik moet zachtjes geduwd worden, want ik ben doodsbang dat m’n hart ermee ophoudt. Dit kan niet goed zijn voor een mens.
“Is okay!” zegt Olga nog maar eens.
Marion springt.
Ik krijg een duwtje in m’n rug en
O MIJN GOD DIT IS VERSCHRIKKELIJK
kom proestend weer boven.
Eruit!!
NOOIT NOOIT NOOIT MEER!
Marion komt ook boven water, ogen wagenwijd, spierwit.
Ze haalt geen adem.
“Eruit!!”
Ik duw haar naar de rand van het bad en de twee Olga’s trekken Marion uit het ijswater. Ze haalt nog steeds geen adem.
Olga #1 mept Marion op haar rug.
“Is okay!”
En eindelijk hapt ze naar lucht, in lange, benauwde halen.
“Dokter?” vraag ik.
“Is okay”, schudt Olga en slaat een handdoek om ons heen.
We krijgen een glas gloeiendhete, mierzoete thee in onze handen gedrukt. Marions tanden kletteren tegen de rand.
“Gaat het?”
“Juh... juh... gawel.”
“Dat doen we nooit meer hè?”
“Nuh... nuh... nee.”
We liggen naast elkaar op massagetafels, weer op onze buik. Onze theeglazen staan halfleeg op een tafeltje.
“O, ik kan wel een massage gebruiken nu.”
Daar komen de Olga’s, ieder met een grote kom prut in de handen.
“Blue clay!”
“Salt from sea!”
En ze pakken uit elke kom een flinke handvol.
*gloeps*
De massage is fijn; deze dames zijn niet voor niets breedgeschouderd — maar we raken zo wel een merkbaar laagje huid kwijt.
“Oef”, mompelt Marion.
“Ja, daar gaat je bloed wel weer van stromen.”
*giechel*
Na een half uurtje scrubben en kneden wijst Olga #1 weer naar de stoomcabines.
“No shower?”
“No! Salt is good!”
“It’s okay?”
“Is okay!” en ze grijnst breed.
“Waarom heb ik het idee dat dit weer pijn gaat doen?”
“Russen zijn masochisten.”
“Echt hè?”
En het zout bijt.
Na de sauna en een warme douche liggen we nu langzaam te smoren in een dikke laag sinaasappelolie en rauwe honing. We zijn van top tot teen in plastic gewikkeld; alleen ons gezicht is vrij. Niet te koud, niet te heet. Er bijt en slaat niks. Het ruikt zalig. We liggen naast elkaar als twee hulpeloze rupsen in onze cocon.
Olga #2 dimt het licht en ze laten ons alleen.
“Relax! Is okay!”
“Zeg... volgens mij zijn we nog steeds de enigen hier.”
“Ja, gek hè?”
Ik val bijna in slaap, zo lekker lig ik erbij.
“Ze kunnen nu onze kluisjes leegplukken en ons zo laten liggen.”
*knipper*
Maar ze komen terug en we spoelen ons nog één keer af. De Olga’s dirigeren ons vervolgens gedecideerd terug naar de kleedkamers. We zijn klaar. Het is geen wellnesscentrum zoals in Nederland; er is geen verwarmd zwembad met een sapbar en een hot tub om nog een uurtje of wat te luieren.
“Nou, dat was dan de authentieke banya-beleving.”
“Geen manicure, geen pedicure.”
“Whatever. Ik ben zo schoon, ik zweet eersteklas mineraalwater.”
“Zeg, hoe is het met je hart?”
Marion legt theatraal haar hand op haar borst, wacht een paar tellen, roept dan met haar stralend blauwe ogen wijd opengesperd:
“Is okay!!”
Ik heb nu een beetje spijt dat we zoiets niet hebben geprobeerd toen we in Rusland waren. Wat een beleving. Misschien niet wat je had verwacht, maar bijzonder is het wel!